StoffelStaf.waarbenjij.nu
Door: Stoffel Staf
Blijf op de hoogte en volg Pylger
11 April 2014 | Nederland, Helden
Het spijt me, maar ik ben zo brutaal geweest om de mobiel van de Pylger te pakken. Die stond toevallig naast me op te laden. En dat was net wat ik ook aan het doen was in dat hoekje bij de boekenkast. Want dat moet je wel als je vijf dagen met Pylger Andrys op stap ben geweest....ik ben kapot, terwijl ik al twee dagen sta uit te rusten.
Eerst even klagen... hoe vaak die Andrys mij wel niet heeft vergeten, op de raarste plekken. Gisteren stond ik geparkeerd in NIJmegen in de Meloenstraat. Ik was doodsbang dat die zwarte hond aan me zou gaan knabbelen.. Ik maar roepen, maar mijnheer de Pylger zat met zijn Ans in een geel raar autootje. Hij hoorde mij al niet meer.... als Ans in de buurt is dan ziet ie mij gewoon niet meer. Raar is dat.
Want tijdens het wandelen liet hij mij staan in kerken, cafees, bushokjes, VVV-kantoren, campings, Albert Heijnen...en als ik 'm dan riep, dan hoorde hij mij. Maar sinds die vrouw in de buurt is doet ie net of ie mij niet hoort of misschien niet kent. Wat is dat voor een Pylger?
Hij heeft me een mooie naam gegeven en een mooie achternaam, daar ben ik trots op. Hij zegt dat ik zijn beste vriend ben, maar nu......ik merk er niets van. Op de Posbank heb ik 'm meerdere malen behoed dat ie viel, ik ving 'm netjes op. Ja, hij was wel dankbaar, dat wel. Maar ik vind het gewoon niet leuk dat ie zodra de wandeling is afgelopen, hij me gewoon niet meer ziet. Ik sta dan maar wat in de hoek van de kamer bij de boekenkast. Zo nu en dan wrijft er een van de poezen of katers met haar of zijn kopje tegen me. Dat vind ik wel leuk, ik krijg dan aandacht.
Maar mijnheer de Pylger zit daar wat te typen of zoiets achter een laptop. Soms denk ik terug aan het bos waar ik vandaan kom. Ik was een lange tak aan een klein mooi boompje met mooie grillige bladeren. Ik kon genieten van het ritselen of ruizen van die blaadjes in de wind. Of als er een vogeltje op me ging zitten en vrolijk ging fluiten. Prachtig!
Totdat die grote boze machine kwam en alles omver reed en al die bomenvrienden om ging zagen. Gelukkig kwam Pylger met zijn fiets en die zaagde me van het dode gevelde boompje, mijn roots... Ik vond dat eng, maar was blij dat ik daar niet langer hoefde te liggen. Pylger maakte me mooi met een mesje: heel glad.
En toen gingen we naar Friesland, want daar komt Pylger vandaan. En zijn twee zonen gingen ook mee. Hij vergat mij heel veel, ik moest 'm heel vaak roepen, soms hoorde hij mij niet, maar gelukkig hoorde een van die zoon me dan.
Na Friesland liet hij me weken in dat hoekje staan zonder me aan te kijken. Tot afgelopen vrijdag. Toen zei hij: "Stoffel, we gaan weer!" En een dag later zat (of stond) ik voor het eerst in een trein....raar hoor. En 's middags waren we al aan de wandel in Overijssel, bij al die knotwilgen, hele rare bomen...
Maar ik zal je vertellen: Andrys praatte dit keer wel met me, hij noemde me zelfs zijn beste vriend.....ik weet niet goed wat ik daar mee moet, maar ik geniet er wel van dat hij mij vasthoud met zijn warme hand.
Ik hoop dat ie me niet te lang laat staan en dat we weer gauw aan de wandel gaan. Ik word stijf en stram van in het hoekje staan.
Hoogachtend,
Staffelijke groeten van
Stoffel Staf
P.S. Pylger heeft mooie foto's gemaakt van mij, kijk maar eens.
Eerst even klagen... hoe vaak die Andrys mij wel niet heeft vergeten, op de raarste plekken. Gisteren stond ik geparkeerd in NIJmegen in de Meloenstraat. Ik was doodsbang dat die zwarte hond aan me zou gaan knabbelen.. Ik maar roepen, maar mijnheer de Pylger zat met zijn Ans in een geel raar autootje. Hij hoorde mij al niet meer.... als Ans in de buurt is dan ziet ie mij gewoon niet meer. Raar is dat.
Want tijdens het wandelen liet hij mij staan in kerken, cafees, bushokjes, VVV-kantoren, campings, Albert Heijnen...en als ik 'm dan riep, dan hoorde hij mij. Maar sinds die vrouw in de buurt is doet ie net of ie mij niet hoort of misschien niet kent. Wat is dat voor een Pylger?
Hij heeft me een mooie naam gegeven en een mooie achternaam, daar ben ik trots op. Hij zegt dat ik zijn beste vriend ben, maar nu......ik merk er niets van. Op de Posbank heb ik 'm meerdere malen behoed dat ie viel, ik ving 'm netjes op. Ja, hij was wel dankbaar, dat wel. Maar ik vind het gewoon niet leuk dat ie zodra de wandeling is afgelopen, hij me gewoon niet meer ziet. Ik sta dan maar wat in de hoek van de kamer bij de boekenkast. Zo nu en dan wrijft er een van de poezen of katers met haar of zijn kopje tegen me. Dat vind ik wel leuk, ik krijg dan aandacht.
Maar mijnheer de Pylger zit daar wat te typen of zoiets achter een laptop. Soms denk ik terug aan het bos waar ik vandaan kom. Ik was een lange tak aan een klein mooi boompje met mooie grillige bladeren. Ik kon genieten van het ritselen of ruizen van die blaadjes in de wind. Of als er een vogeltje op me ging zitten en vrolijk ging fluiten. Prachtig!
Totdat die grote boze machine kwam en alles omver reed en al die bomenvrienden om ging zagen. Gelukkig kwam Pylger met zijn fiets en die zaagde me van het dode gevelde boompje, mijn roots... Ik vond dat eng, maar was blij dat ik daar niet langer hoefde te liggen. Pylger maakte me mooi met een mesje: heel glad.
En toen gingen we naar Friesland, want daar komt Pylger vandaan. En zijn twee zonen gingen ook mee. Hij vergat mij heel veel, ik moest 'm heel vaak roepen, soms hoorde hij mij niet, maar gelukkig hoorde een van die zoon me dan.
Na Friesland liet hij me weken in dat hoekje staan zonder me aan te kijken. Tot afgelopen vrijdag. Toen zei hij: "Stoffel, we gaan weer!" En een dag later zat (of stond) ik voor het eerst in een trein....raar hoor. En 's middags waren we al aan de wandel in Overijssel, bij al die knotwilgen, hele rare bomen...
Maar ik zal je vertellen: Andrys praatte dit keer wel met me, hij noemde me zelfs zijn beste vriend.....ik weet niet goed wat ik daar mee moet, maar ik geniet er wel van dat hij mij vasthoud met zijn warme hand.
Ik hoop dat ie me niet te lang laat staan en dat we weer gauw aan de wandel gaan. Ik word stijf en stram van in het hoekje staan.
Hoogachtend,
Staffelijke groeten van
Stoffel Staf
P.S. Pylger heeft mooie foto's gemaakt van mij, kijk maar eens.
-
14 April 2014 - 11:42
Eugene Uiting:
Hoi Andries, jij kent mij nog niet en ik ben via via op je weblog terecht gekomen. Om te beginnen dank voor je bespiegelingen, je schrijft echt mooi.
Ik ben in 2008 vanuit Velden naar Santiago gelopen en besmet geraakt met dit virus. Sinds die tijd is mijn streven door te geven hetgeen ik onderweg heb mogen ontvangen. Mocht je inderdaad de oude route via Kevelaer en Straelen lopen dan kom je aansluitend door Velden. Dus mocht je hier willen stoppen dan ben je welkom voor een bed, verdere verzorging en ontmoeting. Ik kan je eventueel ook wel ergens oppikken en weer terugbrengen. Ik hoor het wel. Feel Free Buen Camino Ultreya I Susseya -
14 April 2014 - 23:43
Pylger Andrys:
Hoi Eugene,
Leuk dat je mijn reisverslagen gevonden hebt en leest! Ik woon helemaal niet ver van je af; ik woon nl. in Helden. Ik heb je op Facebook gevonden en je een berichtje gestuurd. Misschien eens afspreken?
Groet,
Andrys
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
